سند شماره ۷ — تصمیم‌گیری مهندسی، مدیریت ریسک و عدم‌قطعیت

اصول این سند

اصل ۱ — اطلاعات کامل شرط آغاز نیست

باید سطح اطلاعات قابل‌قبول و ارزش اطلاعات بیشتر نسبت به هزینه و زمان آن سنجیده شود.

اصل ۲ — شناخت محدودیت بخشی از مهندسی است

در صورت وجود شکاف تخصصی، باید از متخصص بیرونی، مشاور، شرکت تخصصی یا همکاری علمی استفاده کرد.

اصل ۳ — ارزش پروژه فقط سود مستقیم نیست

ارزش راهبردی، اعتبار، دانش، مشتری جدید و بازار جدید نیز در ارزیابی پروژه مؤثرند.

اصل ۴ — حاشیه اطمینان مالی باید در پروژه‌های راهبردی دیده شود

در چارچوب این سند، سقف هزینه برآوردی ۸۰ درصد مبلغ کل پروژه و ۲۰ درصد برای ریسک‌ها و پیشامدها در نظر گرفته می‌شود.

اصل ۵ — تعهد حرفه‌ای پس از پذیرش پروژه استمرار دارد

افزایش هزینه باید مستند و برای اصلاح به مشتری ارائه شود و صرف افزایش هزینه نباید به خروج ساده از تعهد منجر شود.

اصل ۶ — اعتبار حرفه‌ای از سود یک پروژه مهم‌تر است

زیان یک پروژه قابل جبران است، اما لطمه به اعتبار می‌تواند آثار بلندمدت داشته باشد.

اصل ۷ — خطای برآورد باید به اصلاح سیستم منجر شود

هر خطا باید علت‌یابی و برای بهبود برآوردهای بعدی مستند شود.

اصل ۸ — شکست فهمیده‌شده قابل‌کنترل‌تر از شکست ناشناخته است

دانستن علت و سازوکار شکست خود یک دستاورد مهندسی است.

اصل ۹ — مسئله حل‌نشده باید زنده بماند

اگر علت مشخص ولی پیشگیری قابل‌اعتماد موجود نباشد، پرونده باید معلق بماند، نه اینکه صرفاً آرشیو شود.

اصل ۱۰ — دانش مسئله معلق باید حفظ شود

داده‌ها، نمونه‌ها، تحلیل‌ها، فرضیه‌های ردشده، علت و شواهد باید تا زمان یافتن راه‌حل نگهداری شوند.

اصل ۱۱ — یادگیری باید به اصلاح تصمیم‌های بعدی منجر شود

چرخه تصمیم، اجرا، نتیجه، تحلیل، مستندسازی، یادگیری و اصلاح سیستم باید تکرار شود.